Całkiem intensywnie, jakby nie patrzeć.
I wymyśliłam, że nie wierzę w instynkt, który kazałby psu skoczyć z balkonu za piłką.
Choćby kochał tę piłkę całym swoim jestestwem - nie skoczy za nią z siódmego piętra.
Raz - bo instynkt służy przetrwaniu, a nie jego przeciwieństwu.
Dwa - bo pies jednak jest dość inteligentną formą życia i jest w stanie sobie wydedukować, że to mało rozsądne.
Usłyszałam, że "jeśli mój pies nie skoczyłby z balkonu za piłką, poproszony o to, to byłaby to dla mnie porażka pedagogiczna".
Aha.
Dla mnie porażką pedagogiczną byłoby, gdyby wyskoczył.
Bo oznaczałoby to, że skutecznie odmóżdżyłam swojego psa i oduczyłam go myśleć.
Tak, proszę państwa, psu zdarza się myśleć. Ma w czaszce taki kawał mięsa, szumnie zwany mózgiem, którego funkcja między innymi na tym polega, że umożliwia takiemu delikwentowi myślenie. Na swój psi sposób, ale jednak myślenie.
"Nie wymagajmy od psa myślenia" - ktoś stwierdził. Rozbawiło mnie to. Bo właściwie, to czemu nie?
Jakby nie było, pies jest w stanie korzystać z dedukcji, grać w gry komputerowe oparte na zasadach logiki, rozwiązywać łamigłówki logiczne, z którymi dwuletnie dzieci mogą mieć problem, wyciągać różne wnioski na podstawie obserwacji, a nawet myśleć w pewnym stopniu abstrakcyjnie i nie wierzę, że wyskakiwanie z balkonu to normalna, instynktowna reakcja.
Zdecydowanie normalniejszą reakcją byłoby zaprowadzenie człowieka pod drzwi i jasne zakomunikowanie mu, że natychmiast trzeba się znaleźć na dole.
Nie wiem, czy psy kierują się głównie instynktem.
To pewnie cecha w znacznej mierze osobnicza.
To instynkt sprawia, że jamnik lubi kopać, owczarek niemiecki patrolować teren, beagle tropi zawzięcie, border zagania, chart goni króliki.
Ale jak bardzo trzeba taki instynkt podkręcić, żeby pies zupełnie bezmyślnie wyleciał z balkonu za zabawką? Podczas rozmowy z pewną panią padło stwierdzenie, że to nie jest trudne - biegać z psem na haju. O wiele trudniejsze jest zmotywowanie psa do szybkiego biegu bez dzikiego nakręcenia.
Nie podoba mi się dzikie nakręcanie na cokolwiek.
Wolę, by mój pies lubił się bawić w umiarkowanym stopniu niż przeżywał frustrację w związku z tym, że nie może dostać zabawki.
Koniec wywodu. Musiałam go gdzieś zapisać, żeby za parę lat odkopać i porównać moje aktualne poglądy z tymi sprzed lat ;).
Raczej nie pojawię się już tu przed świętami.
Coś mi nie idzie regularne prowadzenie bloga...
W każdym razie chciałam złożyć życzenia.
Więc życzę Wam, żebyście nie bali się być inni, nie dali się zgnieść społeczeństwu, mieli pasję i mnóstwo frajdy z budzenia się rano :).
A, i żeby rzeżucha wyrosła jak trzeba.
